تا آخرین لحظه ٬ با پدرم  

آنگاه که آخرین لحظه نگاهش به نگاهم آمیخت و گردن نحیف و بیمارش شل شد و بر روی بازوی برادرم که مابین سر و  کتف اش قرار داشت رسید و نفس گرم اش دیگر در دم و بازدم اش شک کرد  و نبض اش خوابید و چشمانش هیچ حرکتی از خود نشان نداد و رنگ رخسارش به زردی گرایید تنها توانستم  پیشانی اش را با غمی جانکاه بوسه زنم  و اکنون چه دیوانه وار طلب اش میکند این دل . 

سومین شب درگذشت پدرم گذشت . صداقت را از او به ارث برده ام و تا ابد به یادگار ٬ پیش خود نگه خواهم داشت .

دددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد

آقای لنکرانی وزیر بهداشت ٬ وضعیت اینجوریاس ! نا به سامان و سخیف !

 یا ( استاد ! برای شهریکه یکصد وسیصد هزار نفر! جمعیت داره تنها بیمارستان ۱۲۸ تختخوابی چطور میتواند جواب بدهد ؟  )

 پدرم حالش خوش نیست . یعنی اصلن خوب نیست . بعد از دو هفته ای که در خانه زمین گیر بود و انواع و اقسام داروها و سرم هایی که به طفلکی وصل کرده و خوراندیم . دیروزظهر پزشکی دیگرگونه  از نوع " چرک شناسی " ( عفونت گرا )  بر بالین اش حاضر شد و دستور برای بستری ایشان در بیمارستان فرمود . فرموده پزشک حاذق عملی شد و سر ساعت ۱ بعد از ظهر ابوی را به بیمارستان رساندیم . الهی ! استاد !  تخت و اتاق خالی کیلویی چند ؟ عین صاحبان هتل ها و میهمانپذیر های شهرهای شمالی و سرعین و دهها شهر گردشگری دیگر ( در فصل گردشگری ) ما را جواب کردند  که اتاق و تخت خالی نداریم ......... توضیح مضاعف را میگذارم برای بعد که حتا یک پتوی اضافه هم نداشتند و بیمار بخش داخلی را در بخش جراحی ( به دلیل نبود جا ) میخواباندند  آنهم بعد از سه ساعت علافی و دوان دوان کردن همراهان  مریض در راهروهای بدبوی بیمارستان و کاغذ بازیهای متعدد  که تا پانزده ساعت بعد از بستری شدن بیمار دکتری بر سر بالین اش حضور نمییابد و .... اینها بماند به کنار فعلن . ولی حقیر سراپا تقصیر سوالی برایم پیش آمد که بر خود واجب دانستم از شمای وزیر بپرسم

جناب لنکرانی ! اگر حادثه ای نا مهین ! ( از نوع حوادث غیر مترقبه ) مثل زلزله و سیل و حوادثی از این قبیل در این شهر اتفاق بیوفتد مردم بیچاره و زخمی و دربدر  را در کجا اسکان خواهید داد و دستور به معالجه و درمان خواهید فرمود . از همین الان که بیمارستان اهر حتا تا خرخره راهروهایش پر است ! دکتر بر سر بالین مریض به اکراه حاضر میشود . برای یکصدوسیصد هزار نفر تنها ۱۲۸ تخت بیمارستانی دارید ؟ آیا مطمئن باشیم که شما بعنوان مسئول بهداشت و درمان این مملکت حتمن به فکر مستضعفین این دیار هستید ؟ و شبانه روز خواب بر خود حرام کرده تا رفاه این جمعیت را بر آورید ؟ آیا مطمئن باشیم که در عصر شکوفایی هسته اتم در کشورمان قرار داریم ؟ آیا مطمئن باشیم که شیرقهوه رفاه را تناول خواهیم کرد ؟ آیا مطمئن باشیم که علی وار شبانه بر در خانه مستضعفین خواهید کوبید و نان شب شان را با چفیه ای پوشیده بر صورت بخاطر ناشناس ماندنتان خواهید داد ؟ آیا مطمئن باشیم ... کی ؟

جناب دکتر ! وضعیت بدتر از آنست که من در سطور بالا نوشتم و به دلیل ملاحظه کاری ! اشارتی تند بر جزئیات آن نکردم . هدف این بود که شمه ای از اوضاع اسف بار بهداشت و درمان را در حیطه صدارت شما در ولایت ما را به گوش عالی برسانم .  لازم به توضیح نیست . هست ؟ نه نیست که

 پی نوشت: آنقدر دلزده و عصبی و گرفتارم که سرتیتری بدرد بخور را نیافتم و این پست را بدون ویرایش و با عجله نوشتم . اگه ایراد املایی و انشایی داشت به بزرگی خودتون ببخشید .  آخه جَلدی باید برگردم بیمارستان